บล็อกธรรมดาของคนบ้าคนหนึ่ง

ในซากของเมืองหลวงเก่า ตรอกแคบๆ ระเกะระกะไปด้วยปลอกกระสุนและคราบเขม่า เงียบงัน...

ที่สุดตรอก ร่างของเด็กหนุ่มนั่งพิงตะแกรงเหล็กเย็นเยียบ หายใจรวยริน...

มือซ้ายของเขายังกุมโลหะสีเงินแวววาว มีด... ที่เปื้อนเปรอะไปด้วยเลือด แดงคล้ำ...

ข้างตัว ปืนกลเบา... ที่ลำกล้องยังอุ่นๆ วางสงบนิ่งอยู่...

เด็กหนุ่มค่อยๆ ลืมตามองไปด้านหน้า เพ่งไปที่ทางเข้า กระพริบตาช้าๆ อย่างยากลำบาก...

ขณะเดียวกัน ร่างกายที่เขาฝืนใช้งานจนเกินขีดจำกัด ร่ำร้อง...

บาดแผลทั่วทั้งตัวดูราวกับจะปริออกจากกัน...

เด็กหนุ่มรู้สึกว่าหัวของเขา หนักอึ้ง ราวกับมีตะกั่วถ่วง...

หนังตาที่เหนื่อยล้า... เมื่อประท้วงสมองสำเร็จ... ก็ค่อยๆ หลุบลง...

เพื่อที่จะพักผ่อน... ชั่วนิรันดร์...

นาทีต่อมา...

ร่างสูงในชุดเกราะกันกระสุนก้าวยาวๆ เข้าหาร่างมัวๆ ที่สุดตรอก...

ท่ามกลางกลิ่นฉุนแสบจมูกของดินปืน...

ผู้มาใหม่ยืนมองร่างที่กองอยู่กับพื้นชั่วอึดใจ...

ก่อนจะเหวี่ยงปืนยาวคู่ใจไปด้านหลัง...

และยกร่างที่มีชีวิตเหลือเล็กน้อยของเด็กหนุ่มพาดบ่า...

ก่อนจะก้าวยาวๆ ออกจากตรอกอย่างรวดเร็ว...

==================================

ถ้ามีคนอยากอ่านต่อ ก็(อาจจะ)แต่งเพิ่มนะครับ...

แต่ถ้าไม่มี มันก็จะเป็น One shot story ต่อไป...