บล็อกธรรมดาของคนบ้าคนหนึ่ง

ผมไม่มีนาฬิกา...

 

นานโขละ ตั้งแต่ผมมาเรียนมหา'ลัยวันแรกๆ ผมก็ไม่มีนาฬิกาจะดู(เพราะทำหาย)แล้ว

 

ไม่ต้องพูดถึงปฏิทิน เพราะไม่เคยสนใจชำเลืองมอง แม้ในบ้านตัวเองก็ตาม ในหอก็ไม่เคยหาดู

 

ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ผมก็ไม่ได้ดูทีวีเป็นจริงเป็นจังสักทีนึง เพราะในห้องไม่มี

 

ถ้าไม่มีมือถือ ผมคงไม่รู้ว่าเวลาเท่าไหร่แล้ว แต่จะล้วงออกมาดูบ่อยๆ ก็ยังไม่ชิน

 

ถ้าไม่กดเปิดปฏิทินดู ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่

 

ผมใช้ชีวิตผ่านไปแต่ละวัน โดยอาศัยสภาพรอบๆ ว่า เที่ยงรึยัง? เย็นแล้ว? มานานพอสมควร

 

ผมไม่รู้ว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่ แต่พอรู้ว่าเป็นวันอะไรจากการจำวิชาที่เรียนเมื่อวาน

 

ผมไม่รู้ว่าอาจารย์เคยเข้าสอนช้ามั้ย ไม่รู้ว่าอาจารย์ปล่อยเลทรึเปล่า รู้แต่ว่าให้เรียนก็นั่ง(หลับ)เรียนไป

 

ผมไม่รู้ว่าเคยนั่งเล่นคอม ดึกแค่ไหน รู้แต่ว่าง่วงก็ปิดเครื่องนอน

 

ในวันหยุด ผมก็ไม่รู้ว่ากี่โมงแล้ว รู้แต่ว่าถ้ามีงานให้(ลอก)ทำ ก็ทำๆ ไป อยากอู้ก็ไปกินข้าว

 

ผมเคยไปสาย ทั้งไปเรียนและเรื่องนัดเพื่อน นั่นคือเรื่องที่เกิดขึ้น หลังจากนาฬิกาหาย

 

นาฬิกา... ถือเป็นสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งที่ผมใช้ประจำ ในอดีต

 

แต่วันนี้ผมได้อย่างหนึ่งที่ใช้ทดแทนมันได้ และไม่จำเป็นต้องซื้อมาใหม่เหมือนนาฬิกา

 

คือ "ความจริงใจต่อตัวเอง"

 

ถึงไม่รู้เวลา ผมก็พอกะ+คาดเดาได้ และต้องบอกตัวเองว่าลิมิตอยู่ตรงไหน ทำให้ได้ตามที่ตั้งไว้

 

ยกเว้น สุดวิสัยจริงๆ เช่น ตื่นสาย นอย แบตหมด(เปิดมือถือไม่ได้) และอื่นๆ อีกมากมาย

 

แต่ในภาพรวมแล้วผมก็ดูกระตือรือร้นขึ้น ตื่นตัวขึ้น ถึงจะตื่นตัวได้ไม่มากเท่าที่ควร

 

แต่ก็ถือว่าดีกว่าเดิมมาก

 

ต้องขอบคุณความโชคร้ายของตัวเองจริงๆ ที่ทำให้...

 

ผมไม่มีนาฬิกา...

 

ปลาลิงหนึ่ง พรุ่งนี้วันแม่ใช่มั้ยครับ

ปลาลิงสอง ผมไม่รู้จริงๆ ผมไม่มีนาฬิกา!!!